Saudade

Aan het einde van het seizoen, wanneer de badplaats leegloopt en de façades verbleken, brandt in één straat nog licht: El Sol, een ouderwetse cinema d’art et essai die Alma en Rio eigenhandig van de vergetelheid hebben gered. Ooit waren ze cineasten met grote ambities; nu programmeren ze de films die hun leven hebben gevormd.

Het hoogtepunt van hun jaar is een retrospectieve rond Saudade, een mythische film die vijftig jaar bestaat. Terwijl het koppel zich voorbereidt op “hun” grote avond, schuift een heel ander verhaal dezelfde ruimte binnen. Een mislukte bankoverval, corrupte agenten en twee onhandige gangsters — Cisco en Misha — leiden tot een onverwachte situatie wanneer zij met een koffer vol geld in de cinema belanden.

Wat begint als een zachte, melancholische komedie over liefde, mislukkingen en de vraag of je na een flop blijft creëren, kantelt langzaam naar een zenuwslopende en bloedige confrontatie tussen droom en werkelijkheid.

Met Saudade levert Vincent Turhan een roman graphique af die tegelijk liefdesverhaal, polar en ode aan de cinema is. Zijn met gouache geschilderde en later digitaal bijgewerkte beelden hebben de patina van een vergeelde filmkopie: pastelkleuren, gedempte lichten, filmische kadreringen en een montage die schakelt tussen trage, contemplatieve scènes en bruusk geweld.

De personages — het uitgebluste maar koppige koppel en de misdadigers met verrassende zwaktes — dragen een herkenbare mix van spijt, verlangen en koppige hoop. Saudade is een kort maar intens boek: een visueel schitterende mijmering over wat blijft hangen wanneer de lichten opnieuw aangaan — in de zaal, in een relatie, in een leven.